In oktober 2013 vertrokken wij naar Frankrijk. Naar een gedroomd leven waarin alles wat we lief hebben samenkwam. Onze liefde voor Frankrijk, de natuur van de Allier (Auvergne) met zijn rust en ruimte, de dieren, de mensen, het simpele boerenleven met een stuk zelfvoorzienendheid én, niet in de laatste plaats, onze passie voor koken met goede, pure ingrediënten van het land. Domaine la Charvière, een prachtige Bourbonnaise boerderij uit 1800 met een ruime 5 hectare land met daarop een camping à la ferme, piscine, 2 gîtes, chambres d'hôte, 2 sauna's en natuurlijk onze table d'hôte. La vie en pleine campagne ofwel het verwennen van onze gasten met al het goede dat het Franse plattelandsleven te bieden heeft.
Onze boerderij middenin het prachtige groene landschap van de Bourbonnais zindert dan ook van het leven.
Bienvenue à la Charvière!

donderdag 23 februari 2017

Hèhè.....

Geit Nanette

 Die Nanette. Na een dag opsluiting in de hooischuur omdat ze op het punt stond te bevallen, hebben we haar maar weer laten rond scharrelen. Haar protest was niet om aan te horen. Ook gisteren waggelde ze nog braaf achter mama Ninou en de twee baby's aan. Geen gezicht. Zo topzwaar dat ze nauwelijks nog uit de voeten kon. Arme geit. Zoeven even gecheckt in de geitenstal, omdat de rest al aan de wandel was maar Nanette ontbrak. En ja hoor, in de vroege ochtend zijn er twee blakende geitenbaby's geboren. Eindelijk! Vorig jaar beviel Netje voor het eerst en zorgde ze niet voor haar koters. Die hebben we met de fles groot moeten brengen. Nu lijkt het erop dat ze de baby's wel accepteert. Ze ging ervoor staan om ze te beschermen. Dat is goed. Ik ben maar weer heel stil weg gegaan om de boel niet te forceren. Ik ga zo nog wel even kijken. Het zou me niets verbazen als er nog een derde komt......

woensdag 22 februari 2017

Bergen karton.....


De verbouwing van de keuken is in een andere fase beland. Stonden de eetkamer en gasten zitkamer eerst helemaal vol met bouwpakketten van kasten en lades, ze zijn de afgelopen dagen dankzij druk monteerwerk een stuk leger geworden. Wat rest is een enorme berg karton en plastic. Lang leve de gemeentewerf! Nu aan de gang met inruimen van de nieuwe keuken. Al zijn we nog in afwachting van de wandtegels en moet er nog getegeld worden. En daarna de lichtlijsten gemonteerd en zo nog het een en ander aan afwerking. Maar het begint er op te lijken en er gaat eindelijk een einde komen aan weken lang leven in stof en rommel......

dinsdag 21 februari 2017

maandag 20 februari 2017

Lekker.....

Sneeuwklokjes

De afgelopen dagen is het heerlijk lente-achtig weer. En dan weet ik weer hoe lekker het is om in hartje Frankrijk te wonen. Het leed dat winter heet is hier veel vroeger vergeten. Niet dat het niet alsnog weer kan gaan winteren, we hebben ook weer een beetje nachtvorst, maar voorlopig genieten we van dagen met een temperatuur van 13 graden. Dan is het in het zonnetje al gauw heerlijk en ben je het liefst buiten. De Sneeuwklokjes bloeien, de Narcissen zitten in knop en de Hortensia's laten al groene knoppen zien. Het duurt niet lang meer of alles barst weer los. Geit Nanette hebben we gisteren in de hooischuur opgesloten, ze kan elk moment bevallen. Voorjaar op la Charvière......

zondag 19 februari 2017

Stil staan en diep adem halen.....

Hooischuur

Na drieënhalf jaar Frankrijk heeft ons leven ook weer het stramien van gewoontes en vaste routines bereikt. Net als in Nederland gaat ook hier het huishouden, zorg voor gezin met twee pubers en alle dieren gewoon door. Buiten het seizoen is er ook altijd genoeg om je mee bezig te houden, van huis- tuin- en keukenzaken tot onderhoud en nieuwe projecten. Ook in Frankrijk moeten er vaatwassers worden uitgeruimd, eten worden gekookt, wassen worden gedaan, boodschappen worden gehaald, schoon worden gemaakt, kachels worden gevuld, tja, net als in ieder gezin gaat het gewoon de hele dag door. Maar er zijn van die momenten die je even uit het dagelijks geneuzel halen. Mama Ninou die met de twee kleine geitenkinderen loopt te spelen en te rennen, een fantastische zonsondergang die de hemel alle tinten roze kleurt, de zon die met de weerspiegeling van de mare speelt, de geur en de energie van de lente in de lucht. Van die kleine verwondermomenten. Die maken dat je even stil staat en diep adem haalt. Het binnen laat komen. Voor mij is het altijd weer bijzonder de oude hooischuur binnen te stappen. Het ruikt er naar hooi en stro, de duiven koeren op het dak, er dwarrelt stof in de stralen zonlicht, je vindt er een kakelvers gelegd, nog warm eitje als trofee, en dan al die oude details, het verweerde hout, de roestige ringen en kettingen. Ineens wordt je oog getrokken door een paar oude rieken in de hoek die je doen beseffen hoe mooi het leven op een boerderij in Frankrijk is. Wat een bofferd je bent zoveel ademruimte en moois om je heen te mogen hebben. En teruglopend naar de boerderij die je aanschouwt in al zijn glorie is er die dankbaarheid en is daar het besef dat je in een eeuwenoude boerderij in Frankrijk woont. Hoe bijzonder is dat.....

zaterdag 18 februari 2017

Schichtig en voorzichtig.....

Witje poes

Kleine Witje. Het is echt een schat van een poesje. Zo voorzichtig en zacht. Al heeft ze ons nu geaccepteerd als de twee-beners die goed volk zijn en van wie je brokken en kroeltjes, en die heeft ze graag, krijgt, ze blijft schichtig en voorzichtig. Ik hoop dat ze deze keer niet te ver weg vlucht als het seizoen begint en er weer, voor haar, allerlei vreemde mensen en kinderen op het domein lopen.....

vrijdag 17 februari 2017

Eierdief.....

ei

Op het favoriete legplekje van de kippen, in de hooischuur, hebben we een hard plastic nep-ei neergelegd. Om aan te geven dat ze daar hun eitjes kwijt kunnen. Doen we dit niet dat kunnen we eieren gaan zoeken omdat de dames elke keer hun voorkeur wijzigen. Gisterenmorgen kwam ik in de schuur om te constateren dat het nep-ei verdwenen was. Verdwenen, huh? Even gevoeld of het niet ondergeschoffeld was of weg gerold, maar nee hoor, niets. Weg! Mijn speurtocht door de schuur leverde resultaat op; ik vond het nep-ei terug net voor de spleet onder de schuurdeur aan de achterkant. Dat kan niet anders dan het werk van een marter geweest zijn die verheerlijkt met zijn smakelijke buit aan de rol is gegaan en toen tot de conclusie kwam dat het ei niet onder de spleet door paste. Stiekem moest ik lachen, dat zal dat arme dier wat tandjes hebben gekost......